Topbaan

Ik wist nooit wat ik wilde worden. Ja; – moeder, dat wel. Dat was een droom en die kwam gelukkig uit met 4 geweldige kinderen. Maar een carrièrejager ben ik nooit geweest.

Ik heb altijd heel veel bijbaantjes gehad

Krantenwijk, thuiszorg, schoonmaakwerkzaamheden, kantoorwerk, slagerij, in de tulpen; altijd alles met plezier gedaan. Behalve bollenpellen: dat vond ik echt vreselijk! Maar je wordt er niet slechter van. Via de Havo, een jaar sociale dienstverlening en een spoedcursus in de IT, kwam ik bij Schreurs & Van Duin, notarissen terecht. En dat was écht leuk! Begonnen met allerlei klusjes en later op het onroerend goed terechtgekomen. Geweldige sfeer en collega’s dus altijd gezellig en lekker hard werken met z’n allen. Totdat mijn oudste 4 jaar werd en het geregel allemaal moeilijker werd. Ik ben toen gestopt met werken, ben meer voor ons bedrijf gaan doen en heb genoten van het moeder zijn.

Dat heb ik 16 jaar met plezier gedaan

Ik had inmiddels meer vrijwilligerswerk opgepakt. Eerst de oudervereniging en in clubjes bij de kerk en later als secretaris bij de Ondernemersvereniging, als bestuurslid bij de Dorpsraad, als secretaris bij Molen de Hoop, als secretaris bij de 4 mei herdenking Wervershoof en als allerlaatste als secretaris bij 200 jaar Wervershoof. In de tussentijd kreeg ik ook meer tijd en zin om nóg meer nuttig bezig te zijn (en ook eens iets betaald te doen) en dus solliciteerde ik bij Mantel en Overtoom, notarissen. Ik kende beide notarissen (en zij mij) en zo ging ik na 16 jaar weer aan het werk. Heerlijk! De 1e dag dat ik naar Benningbroek reed scheen de zon en zong Alicia Keys “This girl is on fire!” op de radio. Ik heb het keihard meegezongen. Voor mijn gevoel was ik weer helemaal terug en telde weer mee.

Ik had bij aanvang duidelijk gemaakt

Dat ik zou stoppen als er iets met mijn ouders of mijn kinderen zou zijn. Het werk was “voor de leuk” en zij gaan altijd voor. En zo kwam er na 2 jaar een einde aan deze baan, omdat ik ervoor koos om bij mijn zoon te blijven, die het op dat moment heel erg moeilijk had. Ik kon even niet meer weg van huis en ook dat was weer goed. Blij dat ik die keuze had en had gemaakt.

En toen kwam er een nieuwe uitdaging

Net toen ik weer ruimte en rust had om iets nieuws te beginnen, kreeg ik het aanbod om personeelszaken voor Sport- en Wellnesscentra De Dars, -De Bloesem en Fitnessclub Nederland te gaan doen. Doordat ik thuis ook altijd al het personeelsgebeuren regelde en wat ervaring met contracten had, leek het ze een goed idee. En dat bleek ook zo! Ik werk nu ruim 2 jaar voor Judith, Inge en Ton. “We” zijn van 5 naar 12 bedrijven gegaan. Ze zijn een topteam in een topbedrijf! Ik werk zo’n 6-7 uur per week op kantoor in De Dars, maar kan dit ook thuis doen als dat beter uitkomt. Daarbij kan ik tussendoor wat mail of appjes beantwoorden, een kaartje versturen of vragen beantwoorden. Iedereen weet dat mijn spraak niet bijzonder meer is en dus gaat alles per mail of app. Zo kan ik ook zelf bepalen wanneer ik die beantwoord. Zoveel vrijheid is echt heerlijk. Met 140 personeelsleden en heel veel ZZP-ers, is het lekker druk. Ik regel verder de contracten voor hen en het uitbetalen van de uren. De komende jaren zullen er zéker nog clubs bijkomen en zo blijft de uitdaging om alles goed geregeld te houden.

Zo af en toe ga ik een dag mee langs de Fitnessclubs

Met Judith de nieuwe vestigingen bekijken, evaluatiegesprekken houden of kennismaken. “Dit is de manager P&O”, zegt Judith regelmatig als ze me voorstelt. Lekker overdreven en lang niet waar, maar het blijft leuk. Dicht in de buurt zijn er Fitnessclubs in Schagen en Monnickendam, maar de overigen zijn in Alphen aan den Rijn, Amersfoort, Tiel, Vught, Zaltbommel, Helmond en Eindhoven. Behoorlijk ver en dus ook niet op 1 dag allemaal te bezoeken. Er wordt altijd veel besproken en geregeld, maar het voelt voor mij als een dagje uit.

Ik heb dus een TOPBAAN

Met hele lieve, betrokken collega’s en geweldige “bazen” (zo mag ik ze niet noemen 🙂 ). Ik vind het heerlijk om samen in alle stilte te werken, maar ook weer even bij te praten of te lachen. Het is vooral ook het feit dat dit me nog het allerbeste afgaat. Alle lichamelijke werkzaamheden worden steeds moeilijker, maar mijn hersens zijn nog super actief en goed bezig. Waar ik op heel veel klusjes moet inleveren, dingen aan een ander moet overlaten of de controle over verlies, ben ik in mijn werk nog heel nuttig en tel ik nog mee. En juist dat laatste is zó ontzettend belangrijk voor me. Dit wil ik nog een hele tijd volhouden!