Dag mam

Dat was het dan; jouw prachtige leven is voorbij en wat ga ik je missen! Bij jou kon ik nog kind zijn. Jouw kind. Alle verhalen kon ik aan je kwijt. Dan lachten we samen of we huilden. Je kon me zo heerlijk troosten met je armen om me heen en dat was zó vertrouwd! Je zorgde nog voor me zoals alleen een moeder dat kan. Ook al was je 81; nóg kwam je iedere maandag naar me toe om voor me te strijken en samen met vader het eten klaar te zetten, omdat het bij mij niet meer ging en je zó graag iets wilde doen. Een paar maanden geleden heb je nog de hele kantine schoongemaakt met mijn hulp, omdat ik dat altijd deed en niet meer kon. Je moest en zou dit nog voor mij doen. Wat was je toch een uniek exemplaar!

Ruim 3 maanden geleden

Hoorden we dat je een tumor in je hoofd had. Na een periode met zoveel rare klachten. In Hoorn was je nu nog steeds niet aan de beurt geweest bij de neuroloog (!), maar in Beverwijk kon je meteen terecht. Diezelfde dag nog hoorden we het vreselijke nieuws. In de week er na bleek dat er weinig aan te doen was. Een levensverlenging van hooguit een paar maanden en dan wel iedere keer naar Amsterdam voor behandelingen. Dat zag je niet zitten. Je wilde “gewoon jezelf blijven” en nog zoveel mogelijk genieten van het leven.

We gingen met de hele familie een weekend weg

Want dat was al ingepland en wat was dat mooi! Zoveel gepraat, gelachen, gehuild en genoten met elkaar. Met genoeg eten en drinken voor iedereen. Zo zag je het leven het liefste. Met al je “miljoenen” om je heen, zoals je ons altijd noemde. Ook daarna hebben we nog heel veel kleine momenten gehad waarop we nog intens van elkaar konden genieten, maar langzamerhand werd het wel al meer afscheid nemen.

En telkens als het op afscheid nemen aankwam

Moest je weer huilen, want je maakte je zoveel zorgen om mij en mijn gezin. Dat je niet langer kon zorgen dat het bij mij goed zou gaan, was een heel groot obstakel. “Die lievers” van mij; als die het maar redden als ik er ook niet meer ben. “En ik ben 81, maar jij bent nog zo jong”, zei ze dan. Wat kon ik meer zeggen dan dat het wel goed zou komen. Dat ik heel veel lieve mensen om mij heen heb die weer voor mij en mijn gezin zullen zorgen. Maar ik snapte het ook. Ik ben ook moeder.

Mijn moeder en slapen was nooit zo’n goede combi

Ze sliep altijd slecht en dus zat ze vaak met mijn vader ’s nachts een spelletje Yahtzee te doen. Of ze lazen de krant alvast als die om 5 uur kwam. Gingen ze daarna weer naar bed. Dit weekend liet ze weten zó moe te zijn, dat ze alleen nog wilde slapen. Zondag hebben we de kleinkinderen om beurten op bezoek laten gaan om afscheid te nemen. Maandag mocht ze slapen. Maar sterk als ze was, waren er steeds weer momenten waarop ze weer bij kwam en even zei of we mooi zaten met elkaar, of we wel een chippie namen, dat ze zo moe was en dat ze zo van mijn vader hield.

Ook ik was een nacht bij mijn vader en moeder

Haar hand vasthouden en mijn vader bijstaan. Koffie doen om 3 uur ’s nachts en toch nog wat slaap proberen te krijgen. Buurtzorg die dan weer langskomt, samen met mijn vader ontbijten, weer even hand vasthouden bij mijn moeder, afwasje doen en opruimen met mijn vader en dan ineens hoor ik hem zeggen: “Sandra, kom eens kijken”. We lopen samen naar het bed en zien dat ze voor altijd haar ogen heeft gesloten. In alle rust en stilte ligt ze nog heerlijk op haar zij. Alsof ze nog even lekker blijft liggen.

En daar ligt ze nu

Als een koningin met een tevreden blik. In een bed van kant met een hemel langs het bed gedrapeerd. Met prachtige bloemen van ons om haar heen. Met de schilderijen aan de muur die we voor haar hebben gemaakt en waar ze zo blij mee was. Met foto’s van ons en die prachtige foto met mijn vader. Met haar muziek op de achtergrond. Een moeder en vrouw om apetrots op te zijn en die zó gemist zal worden.

Dag mam

Wat houden we van elkaar en wat hebben we een prachtig leven gehad samen. Wat ben ik blij dat ik bij jouw afscheid ben en niet jij bij de mijne. Nooit zal jij vergeten worden en weet wat we hebben afgesproken: Jij zal me opwachten daar. Toch?

• 

•