Dankbaar

Wat een overweldigende week is dit geweest! Het was vreselijk en het was prachtig, maar boven alles voel ik de dankbaarheid. Naar jullie (4.000 lezers!), die mij zoveel berichtjes stuurden, die ook allemaal in tranen zaten, die mij kaarten stuurden of even langs kwamen om mijn moeder nog 1 keer te bewonderen. Dankbaar voor mijn geweldige familie. Zó trots op hoe we alles gedaan hebben (met moeder als regisseur…), mijn vader die nooit van de zijde van mijn moeder is geweken, gebroken van verdriet maar toch als een vader die mij troost kon bieden. Maar boven alles ben ik ontzettend trots op mijn moeder.

Zij heeft alles moeten doorstaan

En toch voor iedereen nog mooie woorden bij het afscheid. Al die briefjes met aantekeningen hoe en wat ze wilde. Ook al hadden we dat vooraf allemaal al besproken. Het lied in de kerk die ze op het laatst nog toevoegde en waar wij onze vraagtekens bij hadden, maar wat was dat mooi!! Het herenkoor zong de longen uit hun lijf en het kwam binnen. Prachtig!

Zovelen hebben haar nog kunnen zien

En bewonderen. Dagen vol met groepen familie en vrienden die nog kwamen praten en herinneringen ophalen met koffie en een borrel en daarbij 2 condoleance-tijden waar het zó enorm druk was. Dan zie je hoe geliefd mijn moeder was. In een zee van bloemen en een stroom van mensen en tranen. Wat geeft dat veel troost.

Het allermoeilijkste was

Het moment dat wij haar achterlieten op het kerkhof. Dat ik haar op die plek helemaal alleen liet vond ik vreselijk en nog kan ik daar het meeste om huilen. Daarbij vond ik het zo erg dat er heel veel mensen waren die ik zo graag (nog eens) zou willen spreken, maar wat onmogelijk was door mijn beperkte spraak. Zelfs luisteren naar hun verhalen ging niet, omdat ik de drukte niet kon verdragen. Ik ben er zo veel mogelijk geweest, maar miste hierdoor ook heel veel. Dat is heel moeilijk; vooral voor mijzelf.

Gisteravond zaten we bij haar

Mijn dochter, mijn zus en zwager. Op een bankje bij de plek waar ze ligt. Met koffie en thee in de avondzon (het kerkhof is achter het huis van mijn zus). We namen de dagen nog eens door en vonden het nog steeds onvoorstelbaar dat onze moeder daar lag. Maar toch voelde het vredig zo en gerustgesteld ging ik naar huis. We moeten verder. Met een heel groot verdriet en gemis, maar we gaan het redden. Want dat heb ik van mijn moeder geleerd. x