De warme deken

Zo heet de groep in Whatsapp, waarin ik mijn ziekteverloop vertel. Hoe het gegaan is wanneer ik naar een dokter ben geweest of andere wijzigingen binnen mijn toestand. Maar vooral is dit een app-groep waar ik mijn hulpvraag in zet.

Als ik vervoer nodig heb

of wat extra hulp in huis, dan vraag ik in die groep wie mij kan- en wil helpen. Meestal is dit binnen 5 minuten geregeld. Een ritje naar het ziekenhuis, naar de kapper of ergens anders heen; er is altijd iemand die dit met liefde doet voor mij. En dat is echt fantastisch!

Op aanraden van een vriendin

heb ik de mensen in mijn omgeving gevraagd of zij hierin wilden. De meesten reageerden meteen enthousiast en dat vond ik zó geweldig, dat het als een warme deken voelde. Daarom deze naam. Ik heb toen wel duidelijke afspraken gemaakt over het rijden, reageren en dat je je niet schuldig moet voelen als je (weer) niet de gelegenheid hebt om iets te doen. De één heeft nu eenmaal meer tijd voor dit soort dingen dan de ander. En natuurlijk hoef ik niet altijd iedere hulpvraag in de groep te gooien, want ik heb ook nog 4 kinderen, een man en een vader die mij heel vaak helpen.

Op dit moment telt de groep 24 lieve mensen

bestaande uit: (schoon)zussen, broer, zwagers, nichtjes, vriendinnen, buurvrouw van vroeger en collega’s. Daarbij kwam later mijn lieve, vrijwillige hulp: Dina. Een vrouw die ik niet kende, maar die mij graag wilde helpen nadat ze mijn verhaal had gehoord en gelezen. Iedere week komt ze trouw om allerlei klusjes voor me te doen en ook wilde ze graag in de groep, om ook op andere tijden bij te kunnen springen. Ik noem haar “mijn engel”. Mijn moeder heeft namelijk in haar laatste maanden zó hard gebeden om hulp voor mij, omdat zij dat niet meer kon doen. Toen kwam ineens deze vrouw in mijn leven en zei ik tegen mijn moeder: “het heeft geholpen, mam, ze hebben iemand gestuurd”. Gelukkig hebben ze elkaar nog een keer ontmoet. Prachtig en ontroerend en ook zó vertrouwd.

En dan nog iemand, waarbij het verhaal best bijzonder is

Wanda en ik zaten vroeger bij elkaar op de basisschool, maar nooit in dezelfde klas. Een aantal jaren geleden hadden we meer contact, omdat we – samen met nog een paar mensen – een reünie wilden organiseren. Je spreekt elkaar dan vaker en wat was dat weer leuk! We gingen elkaar volgen op Facebook en zagen elkaar soms met kermissen of andere festiviteiten. Een tijdje geleden reageerde ze op mijn blog en gaf ze mij haar mobiele nummer. Ik mocht haar namelijk altijd bellen of berichten als ik hulp nodig zou hebben, want dat wilde ze graag voor mij doen. En dus vroeg ik haar of ze ook in de app-groep zou willen. Dat wilde ze zeker en zo hebben we deze week een gezellig ritje naar het ziekenhuis gehad. Echt ontzettend leuk!

En eigenlijk is dat het altijd wel

Op het moment dat er iemand komt helpen, is het ook meteen weer een gelegenheid om bij te praten. Heerlijk als de ander veel gaat vertellen, want dat kost mij geen energie én ik hoor weer eens wat: leuke of minder leuke verhalen en dan ben je soms zó in gesprek, dat er weleens een afslag wordt gemist, haha!

Het zijn allemaal toppers

ook die ik hier niet met naam heb genoemd. Die mensen die al gaan rijden vóórdat ik het in de groep meld. Die zelf al aanbieden om mijn garage op orde te brengen of die niet wachten op een hulpvraag, maar juist een leuk uitje bedenken. Ik voel me enorm rijk dat ik die mensen om mij heen heb. Het is nu al belangrijk, maar ze zullen steeds belangrijker gaan worden in de komende jaren. We zullen zien hoe we het dan weer in gaan vullen met z’n allen. De deken zal sommigen dan te warm worden en wie weet: zijn er dan weer anderen die er heel graag onder willen.

Dank jullie wel, lieverds! x