Gedachten

Heel vaak krijg ik te horen, dat ze het zo bijzonder vinden dat ik zo positief ben. Dat is goed om te horen, maar wat zou jij doen als je te horen krijgt dat je leven er alleen maar slechter op wordt en je de pensioengerechtigde leeftijd niet zal halen? Zou je in een hoekje blijven zitten huilen of verschuilen onder een deken op de bank, totdat je gaat?

Die gedachten zouden nooit bij mij opkomen

En daar ben ik superblij mee. En mijn omgeving ook. Want hoe vervelend is het, als je vrouw, moeder, zus vriendin of kind alleen nog maar negatieve gedachten heeft en geen plezier meer maakt, omdat de toekomst niet rooskleurig is? Uiteindelijk heeft de naaste omgeving het er nét zo moeilijk mee. Ik kan dit misschien makkelijk zeggen. Voor een ander zal dit niet altijd zo zijn. Ik ben namelijk opgevoed met positieve gedachten. Natuurlijk was er verdriet of waren er tegenslagen in mijn jeugd en daar was ook altijd alle aandacht en hulp voor, maar toch werd het uiteindelijk altijd omgebogen tot iets positiefs. Als het ene niet kan of lukt, dan richt je je op iets anders wat wél kan. En daar werd dan altijd meteen plannen voor gemaakt of over gefantaseerd.

En dat is wat ik nu dus ook doe

Het ene kan niet meer en dus richt ik me op wat nog wel kan en handel daar naar. Ik maak plannen, regel dingen en zorg dat alles goed verloopt op de weg waar ik nu op ben beland. Zolang ik kan handelen en regelen, ben ik op z’n best en blijven mijn gedachten ook positief. Het lijkt alsof het in mijn genen zit, maar het is er vroeger met liefde door mijn ouders ingestopt. En wat heb ik daar nu een profijt van!

En natuurlijk zijn mijn gedachten nooit 24/7 positief

Dat zou heel onnatuurlijk zijn. Maar het blijft wel beperkt tot zo’n 5% van het totaal. Dat zijn de minuten nadat het me écht niet lukt om een hap yoghurt of ei goed in mijn mond te krijgen, als ik een grappige opmerking maak of iets anders onverwachts zeg en dat wordt niet verstaan of als ik ga nadenken over mijn kinderen en man in de toekomst. Dat zij dan geen moeder en vrouw meer hebben. Dat ik ze niet kan bijstaan met raad en daad of de kinderen kan helpen als ze het huis uit gaan. En vooral eventuele kleinkinderen die nog kunnen komen. Dat ik er dan misschien al niet meer ben. Dat ik nooit de oppasoma kan zijn die ik zó ontzettend graag had willen zijn. Dat ik ze niet leer kennen en zij mij nooit zouden herinneren. Ik zou óók zo graag een babykamer maken voor als ze zouden blijven slapen…

Natuurlijk word ik daar heel verdrietig van, maar wil er niet teveel bij stilstaan. Dan maak ik mezelf gek met al die gedachten. Ze mogen er zijn en ik mag daar ook heel verdrietig om zijn van mezelf en anderen. Maar op een gegeven moment roep ik mezelf weer tot de orde en denk weer aan de dingen die er nog wél zijn of nog wel kunnen. Als ik dan ons hondje iets grappigs zie doen, buiten de knoppen aan de bomen zie verschijnen of mijn dochter maakt een hele andere (grappige) zin van hetgeen ik zojuist zei, omdat ze het niet verstond; moet ik alweer lachen en is de bui weer over.

En zo zijn gedachten

Ze bepalen hoe jij je gedraagt en voelt. Sommige mensen hebben er geen grip op en dan zorgen die (vooral negatieve) gedachten voor heel veel problemen. Ik ben gelukkig gezegend met heel veel positieve gedachten naar de toekomst en mooie herinneringsgedachten aan het verleden.

Mijn zomerjas hing nog steeds aan de kapstok. Hij moest nog worden gewassen en opgeborgen. Dat heb ik van de week gedaan, maar ik wist dat daar nog een zakdoek in zat. Die zakdoek had ik uit het nachtkastje van mijn ouders gehaald toen ik bij mijn moeder aan het bed zat. Hij heeft de tranen gedroogd van mijn moeder en mij toen we afscheid namen. Ik kon die zakdoek écht niet wassen. Hij ziet er uit als een normale, witte zakdoek, maar ik heb het er moeilijk mee. Het is de gedachte…