De martelaar

Het is alsof ik heel langzaam gemarteld word. Dat er iets of iemand is die kijkt hoe lang ik het vol kan houden. En dan telkens weer een stapje verder gaat om mij dingen te ontnemen.

Je praat en vertelt graag?

Dan zullen we er langzamerhand voor zorgen dat je je stemkracht verliest en de letters niet meer kunt vormen met je mond, dan zal er geen woord meer uit je mond komen. Dus zéker geen verhalen meer.

Je houdt van lekker eten?

Mooi! Want als je je mond niet meer kunt gebruiken om te praten, kun je ook je eten niet meer wegkrijgen. We zorgen dat je tong niet meer kan bewegen en dat hij ook dood aanvoelt zodat je ook de verschillende smaken niet meer kunt proeven.

Heb je dorst?

Wat vervelend nou! Ook je slikfunctie hebben we in de tang en ook dat zal steeds moeilijker gaan. Je hoeft dus geen glas meer aan je mond te zetten om even lekker veel te drinken, maar je spuit maar wat water door die slang in je buik. En mocht je tóch nog normaal willen drinken, dan zal dat heel voorzichtig moeten, maar zelfs dán zal ik je af en toe bijna laten stikken. Dat er geen lucht meer naar binnen komt en dat jij en de anderen zich even helemaal geen raad weten.

Je houdt er van om er goed uit te zien?

Leuk voor je! Ook daar zullen we een stokje voor steken. Die nekkraag zal je iedere dag om moeten. Jammer dat je dat nog weer opleukt met een bijpassende hoes. Maar als je nek het straks nog meer begeeft, kun je alleen nog zo’n lelijk plastic ding om en daar kun je geen hoesjes voor laten maken. Dan ziet dat er tenminste lelijk uit. De spieren in je gezicht laten we ook uitvallen. Dat zorgt voor een scheef gezicht, helemaal als je wilt lachen of praten. Dan zien ze tenminste meteen dat je wat mankeert. Verder zorgen we voor een afname van spierkracht in je armen en handen, dan weten we in ieder geval zeker dat je je haar niet meer in model kan krijgen (föhnen dus al helemaal niet) en dat je geen make-up meer op je gezicht kunt krijgen. Die motoriek mis je dan. Dan kun je je nóg zo leuk aankleden, maar je zal tenminste nooit meer het effect van vroeger bereiken.

Moe?

Waarvan? Je deed toch al helemaal niks meer? Wil je nou echt nog zorgen voor je gezin, helpen in het huishouden of er een dag op uit? Wen er maar aan dat je totaal geen uithoudingsvermogen meer hebt. Iedere activiteit zullen we de kop indrukken zodat je spijt krijgt van wat je wilde gaan doen. O, jij hebt geen spijt van moe worden van dingen die je leuk vond? Wacht maar af: iedere keer zal je nóg minder kunnen doen totdat we je in bed hebben en je daar niet meer van af kunt komen.

Ideeën over de toekomst?

Hahaha! Dat had je gedacht! Wat zou je willen dan? Samen met je man van de oude dag genieten? Oma worden? Helpen met de voorbereidingen voor een huwelijk, verhuizing of geboorte bij je kinderen? Huil je hele hoofd maar leeg tot er geen traan meer over is, want voor jou is er geen toekomst meer. Wees blij dat je nog een paar jaar de levens van je naasten kan volgen, maar reken maar dat jij er niet actief bij betrokken bent en zéker niet veel meer zal meekrijgen van dit alles.

En bij al die martelingen

denk ik soms: Ik houd het echt niet meer vol! Waarom zal ik dit allemaal doorstaan terwijl ik weet dat het alleen maar erger wordt? Dat je denkt dat je nu al in een moeilijke situatie zit, maar dat het over een half jaar nóg erger is dan dit. Dan wil ik alleen maar dat het stopt, smeek ik om genade en ben ik zó intens verdrietig. De blije Sandra met de grote lach, verzorgde uiterlijk en met het verlangen naar mooie gesprekken zit daar in het hoekje van de bank. In een lichaam dat gemarteld wordt, maar waar ik gewoon nog helemaal in zit! Mijn ik, die opgesloten wordt en niet meer kan ontsnappen. En al mijn dierbaren die dit zien en helemaal niets kunnen doen! En met z’n allen schreeuwen we in stilte: “Help dan toch!” Maar er is niets of niemand die dat kan.

En dus ga je door

en zoekt weer naar een vorm waarin je het aankan. Waardoor ook je naasten zich weer aanpassen en weer door kunnen gaan. Met z’n allen hopend op een tijd van stilstand of een oplossing om de martelaar te laten stoppen. Maar diep in ons hart weten we allang, dat die tijd niet zal komen voor mij… x