Lockdown

Ik vroeg in mijn app-groep of iemand een onderwerp wist waarover ik mijn blog kon schrijven. Ik had namelijk even geen idee. Mijn verhalen zijn nooit zomaar een opsomming van activiteiten die ik heb gedaan of beleefd. En er kwamen wat voorbeelden, waarvan ik sommigen later ga gebruiken. Maar 2 raakten me meteen en zetten me aan het denken. Eén vriendin zei: “Vraag jezelf af hoe het komt dat je geen inspiratie hebt.” Een andere vriendin zei: “Mensen zeuren over de beperkingen die de corona met zich meebrengt, maar jij hebt altijd beperkingen. Laat iedereen bewust worden van de vrijheid die je normaal gesproken geniet.”

Ik realiseer me dan, dat ook ík in een soort lockdown zit

Hiervoor komen echter nooit versoepelingen of een algehele opheffing. Ik zal met steeds meer “maatregelen” te maken hebben, die mij mijn vrijheid zullen ontnemen en mij in een volledige lockdown laten gaan. En dat terwijl je gewoon bij je volle verstand bent. Het is eigenlijk ongehoord. Maar het ligt niet in mijn karakter om te bedenken dat ik het daardoor slechter heb dan een ander. Ieder huisje heeft zijn kruisje. En alle leed is verdrietig en oneerlijk. Daarbij moet ook ik bewust zijn van de vrijheden die ik nu nog heb, het moois dat ik nu nog zie en meemaak en het geluk dat ik voel op een mooi moment. Dus met een vinger wijzen naar een ander, is ook een stuk zelfreflectie.

En daarmee kom ik ook bij de 1e suggestie

“Vraag jezelf af hoe het komt dat je geen inspiratie hebt.” Even bij mijzelf naar binnen kijken: Ik heb mijzelf al een beetje in een lockdown-positie gezet. Dat komt voor een groot gedeelte door de ziekte, maar is ook het product van mijn gedachten. Ik begin mij steeds meer neer te leggen bij het feit dat het niet beter wordt. En doordat ik steeds minder kan doen op een dag, sluipen de dagen voorbij en zit ik in de wachtkamer tot er weer iets bijkomt dat ik niet meer kan. Gelukkig is er regelmatig iemand die mij meeneemt voor een wandeling of een uitje, of zet mijn dochter mij aan tot samen puzzelen, want anders ben ik eigenlijk veranderd in een soort “saaie muts”. En natuurlijk helpt het niet, dat je niet overal heen kan gaan en ben ik beperkt in van alles, maar er zijn gerust genoeg dingen die nog wél kunnen.

Dan zit ik dus toch met heel veel anderen in hetzelfde schuitje

Piepen en klagen over restricties en ondertussen niets ondernemen. Denken in moeilijkheden in plaats van mogelijkheden. En daar zit dus die sleutel naar een stukje vrijheid. Bedenk wat mogelijk is zoals je er nu voor staat en wat nu wél kan. Maak een lijstje met wat je nog graag wilt doen, leren, zien of maken en kijk of daar dingen tussen staan die vandaag al mogelijk zijn. Ik zelf ben alvast begonnen door mijn gedachten te ordenen bij het schrijven van dit blog. Straks even lekker naar buiten en genieten van het rennen van mijn hond in de zon. Dat mag allemaal! x