Geduld

Ik ben er niet altijd zo goed in, in geduld. Als ik ergens aan begin, wil ik wel heel graag zo snel mogelijk resultaat zien. Dat is natuurlijk niet altijd mogelijk. Een goed voorbeeld is de Nuedexta; het medicijn waar ik aan begonnen ben.

Ik zou nog tot de 6 weken doorgaan en dan stoppen,

want ik merkte nauwelijks verschil. Maar toen de 6 weken bijna om waren, merkten we toch wel resultaat. Steeds vaker was ik beter verstaanbaar en dus ging ik door. En wat ben ik daar blij om! Natuurlijk praat ik niet als vanouds en zijn sommige letters gewoon echt niet uit te spreken voor me, maar ik kan langere zinnen maken en iets meer vertellen en dan kunnen ze het ook nog verstaan! Dat is echt pure winst en ik geniet er iedere dag van, want je weet nooit wanneer het weer over is. Het was goed dat mijn revalidatiearts die 6 weken aanraadde en dat ik mijn geduld wist te bewaren.

Maar zo geduldig ben ik dus niet altijd

Als ik vroeger stof had gehaald om iets te naaien voor mijzelf, dan moest dat dezelfde dag nog af, want ik wilde het de volgende dag aan. Dat had ik trouwens echt van mijn moeder, want die kon soms ook tot middernacht achter die naaimachine zitten en dan hing het ’s ochtends klaar voor je aan de hanger! En netjes hè? – Die gave had ik dan weer niet zo erg…

Ook bij de kinderen was ik niet altijd het geduldige voorbeeld

Veters leren strikken, leren fietsen of topografie overhoren, waren dan ook echt de taken voor Maarten. Hoe ongeduldig hij ook is met alles, met die taken bleef hij rustig een hele tijd oefenen. Ik dacht na 3 keer: “Kun je het nou nog niet?”. Ze kregen ook altijd spelletjes die niet te lang duurden, want ik moest die altijd met ze spelen. Maar wanneer ze dan weer een bouwdoos van Lego, K’Nex of Playmobil kregen, dan zat ik daar heel geduldig uren met ze te bouwen. Het moest dan wel diezelfde dag nog af hè? 🙂

En nu ik deze ziekte heb, moet ik wel geduldig zijn

Even snel wat doen, lukt me niet altijd meer. Al krijg je het er natuurlijk nooit helemaal uit. Wanneer ik met de traplift ga, gaat hij me ook veel te langzaam. Ik stap al af voordat hij aan het einde is en houd al staande het knopje ingedrukt om hem het laatste stukje te laten afleggen en bij te draaien. Ik ga dat bedrijf nog bellen om hem sneller te laten gaan, als dat kan. En alles gaat natuurlijk langzamer dan ik zou willen (behalve het ziekteproces). Aankleden, douchen, was opvouwen. Het zijn echt grote activiteiten geworden, waar ik veel tijd in moet steken, want het duurt veel langer. Telkens weer even op adem komen en dan weer verder. Dan moet je echt geduld hebben!

En gelukkig lukt me dat ook steeds meer

Ook al was ik al nooit ongeduldig in het verkeer of tijdens het wachten in een rij voor de kassa. En uiteindelijk is er voor iedereen op de rem getrapt van ons snelle leven. Alles wat we “even” deden, kan nu niet of met allerlei regels er om heen. We moeten ons allemaal resetten, anders leven en geduldig zijn. We gaan heel hard hopen dat ons geduld wordt beloond. x