Jarig!

Op 12 november ben ik jarig. Ik word dan 53 jaar. Wanneer je nog erg jong bent, weet je precies hoe oud je bent of wordt, want dat is dan heel belangrijk. Nu moet ik vaak terug rekenen. Uhh, ik ben van 1968 en nu is het 2021, dus….

De dag na Sint Maarten is dus mijn verjaardag

En daarom mocht ik nooit op snoep trakteren van mijn moeder. “Iedereen heeft nu al zoveel snoep”, was haar onderbouwing. En dus ging ik altijd met mandarijnen naar school. Vreselijk vond ik dat! Ze heeft me er nog lang mee geplaagd. In september/oktober zei ze altijd: “De mandarijnen liggen weer in de winkel hoor!” Verder had ik altijd heerlijke verjaardagen. Als ik sliep, werd er een slinger in mijn slaapkamer gehangen (en als ik niet sliep, deed ik aldsof) en dan werd ik wakker gemaakt met “Lang zal ze leven”. Degenen die nog thuis waren, zongen dan mee. En dan die versierde kamer en de cadeautjes op bed! Dat was voor mij het ultieme verjaardagsgevoel.

Ook bij mijn kinderen heb ik deze traditie nog lang volgehouden

en zij bij mij. Ze worden nu niet echt gelukkig meer van het wakker worden door gezang en dan iedereen op hun bed, maar toch doen we het soms nog wel. En de slaapkamer versieren als ze slapen, is ook geen optie meer. Ze gaan er later in dan ik! Zoon Mark heeft er nooit zo van gehouden. Toen hij 3 werd en wij zingend zijn kamer binnenkwamen, was hij nergens te bekennen. Bleek hij schuil te zitten achter de gordijnen! Het hoefde toen al niet zo van hem. En dat kan en mag, maar zolang hij nog thuis woont zal er altijd even extra aandacht zijn: een slinger rond je bord en een bloemetje erbij óf op een zondag-verjaardag toch nog even zingen bij bed. Al is het maar om te plagen.

De laatste jaren heb ik het zelf niet echt meer groot gevierd

Natuurlijk wel toen ik 50 werd. Toen heb ik samen met mijn vriendin een feest gegeven. Echt een superavond was dat. Allemaal muziek die wij graag wilden horen en lekker de hele avond dansen en genieten. Praten ging toen al moeilijk, maar mijn benen mankeerden nog niks! De jaren erna heb ik alleen mijn familie even voor koffie en gebak gehad. Meer kan ik niet aan. En toch wil je er wel bij stilstaan en het vieren, want ieder jaar erbij is toch weer geweldig. Dat geldt niet alleen in mijn situatie, maar is voor iedereen een stukje geluk.

Vroeger dacht ik altijd dat je 100 werd en dan ga je dood.

Met 50 zit je dan dus op de helft. Ik zou willen dat die kinderlogica voor iedereen zou gelden. Ook voor mij. Nog 47 jaar te gaan; dat zou lekker zijn! Nog van alles meemaken en niks missen, maar dan ook graag in een beter lijf dan dit… Ik mag van alles op mijn verlanglijstje zetten, maar dat laatste is helaas niet te koop. Ik ga dus ook dit jaar maar voor de versierde woonkamer, het zingen en de cadeautjes op bed. En ik weet zeker dat ik me dan weer super gelukkig en rijk voel! x