Achteruit….

Hoe positief ik ook wil zijn; ik moet toegeven dat het niet goed gaat met mij. De achteruitgang ging steeds zachtjes door, maar nu ben ik weer op een punt beland waarop het duidelijk zichtbaar is en vervelend wordt.

Alle spieren lijken het langzaam op te willen geven

Al zijn er natuurlijk nog heel veel die het gelukkig wel doen. Maar mijn armen en handen worden steeds onhandiger. Soms is het lichtknopje indrukken al een hele uitdaging. Ook mijn benen willen steeds minder vooruit. Ik loop heel moeilijk en kan al helemaal niet meer los lopen. De rollator wijkt dus geen moment van mijn zijde. En doordat mijn tenen ook steeds gevoellozer beginnen te worden, gaan die soms dubbel als ik een stap wil doen en dan lig ik dus in no-time op de grond. En dan ook helemaal hè? Als laatste klapt mijn hoofd dus nog even tegen de vloer. Met een beetje mazzel val ik net op het kleed of boven op het tapijt, maar dat geluk heb ik niet altijd. Mijn knieën zagen er mooi gekleurd uit de laatste tijd en gelukkig heb ik een heel hard hoofd.

En dan nog het praten

Door de medicijnen en het ’s nachts beademen, was ik weer beter verstaanbaar (voor de insiders), maar de laatste dagen is het rampzalig. Het kost echt heel veel moeite om de woorden te vormen en uit te spreken. En dan voel je je zó beperkt! Wordt het nu dan echt tijd om via en tablet te gaan praten?

Het werkt door in mijn hoofd

Ik word angstiger om een stap te zetten, zit veel binnen op mijn sta-op-stoel en doe bijna niets meer. Een puzzeltje, spelletje en tv kijken is het enige wat ik nog doe. Ik word onzeker over de dingen die we nog gepland hebben. Is het wel slim om nu nog een verre reis te maken? Alles is er voor geregeld, met alle aanpassingen en attributen en we gaan met z’n vieren, maar kan het écht nog wel? En het is bijna kerstmis. Zal ik dat volgend jaar ook nog kunnen vieren?

Een paar voordelen heeft het nog wel

Mijn nagels zijn- en blijven mooi gelakt, want ze hoeven bijna niks meer te doen. Ik hoef niets meer op te ruimen, want ik kan het niet meer oppakken en wegleggen. Het delegeren gaat me steeds beter af. Al zijn ze daar hier thuis, minder blij mee…

Maar ik besef ook dat ik vandaag beter ben dan volgende week

Dus kan ik nog blij zijn met wat er wel goed gaat vandaag. Als ik wil opstaan en het lukt me tóch na de vierde keer, dan zegt mijn dochter vaak: “Lekker, mam!” En dat geeft toch weer een boost om door te gaan. En als ik een rondje om ben geweest. Lekker in de frisse buitenlucht. Dan voel ik ook weer even dat ik leef. Die kleine dingen maken soms net het verschil. Daarom maar even “een schop onder mijn kont” en gáán!

Genieten van mijn gezin om mij heen (en Jippie!), bikini bestellen, kerstideeën bespreken en delegeren vanuit mijn stoel. Dan wordt het toch weer een waardevolle tijd.

Hele gezellige dagen allemaal en alle goeds voor het nieuwe jaar! x